بد دهنی و فحش دادن بچه ها و راه حل های مقابله با آن
به گزارش کلاه تهران، بد دهنی و فحش دادن بچه ها موجب نا امیدی و دلسردی پدر و مادر از تربیت صحیح کودک می گردد. اما درست ترین روش در برخورد با بد دهنی بچه ها چیست؟ آیا واکنش های ما تا به امروز در این زمینه درست بوده است؟
کلاه تهران | سرویس مادر و کودک - پسر من فکر می نماید صحبت کردن به شیوه مضحکی درباره عملکرد های جسمی و فضولات انسانی هیجان انگیز است. او فحش دادن را نیز جالب و هیجان انگیز می داند. چگونه باید با بد دهنی و فحش دادن بچه ها برخورد کرد؟
بد دهنی و فحش دادن بچه ها
بچه ها اغلب شوخی کردن پیرامون اندام خصوصی بدن، فضولات جسمانی و صدا های بدن را به طرز هیجان انگیزی جالب می بینند. آن ها همچنین در سنین خردسالی می فهمند که بعضی از واژگان به طور تعیینی، نباید گفته شوند و ممنوع هستند. بسیاری از بچه ها، مرحله کشف این واژگان را سپری می نمایند. در حالی که این امر طبیعی است، اما از لحاظ اجتماعی ناشایست بوده و هر چقدر زودتر وارد عمل شوید، زودتر متوقف خواهد شد.چه باید کرد؟
- اولین خلاف او را نادیده بگیرید. اگر کودکتان با بی اطلاعی واژه ای را وارد مکالمه خود کرد، ممکن است فقط چیزی را که شنیده، تکرار کرده باشد. نادیده دریافت آن ممکن است بهترین دفاع اولیه باشد. اگر کودکتان برای بار دوم واژه را بیان نمود، تعیین است که او آماده یادگیری بیشتر واژگان ناشایست است.
- به کودک خود چیز هایی را که از لحاظ اجتماعی ناشایست است، آموزش دهید. بچه ها آنچه را می شنوند، تکرار می نمایند، حتی زمانی که معنای آن را نمی دانند. معنای آن هر چه که می خواهد باشد، آن ها همه واژگان را نیز بدین ترتیب یاد گرفته اند. کودکتان احتمالا معنی واژه فحش را نمی داند، اما به خاطر تقلید از افراد دیگر آن را مورد استفاده قرار می دهد. واژه را تعیین کرده و شرح دهید: بچه ها نباید از این واژه استفاده نمایند! یا توی این خونه کسی نباید برای شوخی هم این واژه رو استفاده کنه!
- به او بگویید دقیقا چه چیزی را دوست دارید بشنوید. حرف های کودک خود را در قالب واژگانی که برایتان قابل قبول است بیان کنید: چیزی که دوست دارم از زبان تو بشنوم اینه: میشه لطفا یکم دیگه پیراشکی بخورم؟
- مراقب گفتار خواهر و برادر، دوستان و سایر بزرگسالان باشید. بچه ها خردسال، مرغ مینای خوبی هستند. آنالیز کنید که کودکتان بد دهنی و فحش دادن را از کجا یاد گرفته است. دوستان؟ خواهر و برادر بزرگتر؟ هم بازی ها؟ (البته که از شما نه!) این می تواند زمان خوبی برای مصاحبه درباره قدرت و معنای واژگان، دلیل فحش دادن افراد و آنچه که احساس می کنید قابل قبول است باشد. شما می توانید چند جایگزین مناسب فراهم کنید تا زمانی که فرزندتان وسوسه می گردد واژگان ناشایستی بر زبان براند، از آن ها استفاده کند.
- بر برنامه های تلویزیونی و فیلم هایی که کودک می بیند، نظارت کنید. حتی برنامه هایی که مخصوص کودکتان نبوده، اما در حضور او پخش شده نیز بر دایره واژگان او تاثیر می گذارد. بچه ها قادرند واژگانی را که در حاشیه می شنوند، حتی زمانی که سرگرم بازی هستند و در ظاهر به آن توجه نمی نمایند، بیاموزند.
- رفتاری را که دوست دارید در کودک ببینید الگوسازی کنید. پدر و مادر هنگام برخورد با کودک خردسال خود، به راحتی استفاده از عباراتی مانند لطفا، سپاسگزارم و معذرت می خواهم را فراموش می نمایند. حواستان به آداب و نزاکت خود باشد. آموزش آداب آسان است و این مساله زندگی را لذت بخش تر می نماید؛ بنابراین عبارت سر و صدا را متوقف کن را با عبارت لطفا آرام بازی کن جایگزین کنید.
- مداومت داشته باشید. این وضعیتی است که طی دوران کودکی، هر از گاهی پیش خواهد آمد. بد دهنی و فحش دادن بچه ها با هدایت و الگوسازی درست رفع خواهد شد. کلید موفقیت ثابت قدم بودن است.
بیشتر بخوانید: الگوپذیری بچه ها از رفتار والدین
چه نباید کرد؟
- نخندید. حتی اگر خنده دار به نظر می رسد، بازهم با خندیدن واکنش نشان ندهید. خنده باعث می گردد بچه ها رفتار های ناپسند خود را منبع شوخی و خنده در نظر بگیرند.
- عصبانی نشوید، کتک نزنید. کودکتان ممکن است با بی اطلاعی، واژه یا عبارتی را که در مکالمه شنیده است تکرار کرده و از خشم شما دچار بهت گردد: چرا وقتی پدر توی ماشین این حرف رو زد مسئله ای نبود، اما گفتنش برای من مشکل داره؟ واکنش نشان دادن با خشم فکر نشده و بی منطق، ممکن است کودکتان را وادار به سکوت کند، اما مشکل را حل نخواهد کرد. فکر کتک زدن کودک را از سرتان بیرون کنید!
- به رفتار های بی ادبانه او واکنش نشان ندهید. به چشمان کودک نگاه کرده و بگویید: من می دونم که تو مودبی. وقتی چیزی رو مودبانه از من درخواست کنی، من با خوشحالی با تو جواب می دم.
- از واکنش های قدیمی و منسوخ شده استفاده نکنید. چی گفتی؟ یا ادبت کجا رفته؟ شیوه های مودبانه ای برای یادگیری آداب مناسب به کودکتان نیستند.
بهت و رنجش خود را ابراز نکنید. واکنش های جالب شما می تواند گفتن واژگان مشابه بیشتری را در او ترغیب کند. بعید است کودکتان، معنای چیزی را که گفته است بداند. این کشف بچه هاه و طبیعی زبان است. فقط باید تعریف شده و اصلاح گردد.
بیشتر بخوانید: سلامت جنسی بچه ها چگونه بدست می آید؟
نمونه از مکالمه یک مادر
من و سارا دیروز مکالمه جالبی درباره بد دهنی و فحش دادن بچه ها داشتیم. مکالمه مان این گونه سپری شد.
سارا: مامان، ما نباید بگیم لعنتی؟
مامان: خب، این کلمه خوبی نیست.
سارا: این باعث میشه افراد ناراحت بشن.
مامان: بله، می تونه باعث ناراحتی و رنجش افراد بشه.
سارا: اما تو گفتی لعنتی.
مامان (آب دهان خود را قورت می دهد): خب، ام م. م، بله گفتم. اما من فقط وقتی خیلی عصبانی ام یا وقتی که خیلی ناراحتم این حرف رو می زنم. مثل وقتی که انگشت شستم رو سوزوندم.
سارا (متفکرانه): مامان، اگه من انگشت شستم رو بسوزونم، می تونم بگم لعنتی؟
این روز ها سارا آنقدر به زبان شناسی علاقه مند است که آشکارا از من اطلاعات می خواهد. گویا حق ندارم به خاطر این کار از دست او عصبانی شوم!
جنی، مادر سارا 3 ساله
بیشتر بخوانید: استفاده از جدول تشویقی و قراردادها برای تربیت فرزندان